Jak rozpocząć przygodę z haftem?

Rozpoczęłam tę przygodę bardzo prosto. W liceum pobrudziłam tuszem ukochaną, błękitną bluzkę. W tamtych czasach nie było tylu możliwości usuwania plam, a jeszcze mniej zakupu nowej bluzki (ta była prezentem ze Szwajcarii). Przyjaciółka, która wakacje spędzała w klasztorach z rodzicami – konserwatorami fresków – od małego była uczona przez siostry zakonne między innymi sztuki haftu. Pokazała mi, jak można w łatwy sposób pokryć plamę haftem. Kupienie delikatnych nici do haftu graniczyło z cudem, ale była dostępna tzw. lamówka jedwabna, czyli rodzaj tasiemki, z której wysnuwałyśmy nici. Dzisiaj, gdy mamy doskonałe i różnorodne materiały hafciarskie, proponuję zacząć nie od bluzki, lecz od haftu na tamborku. Myślę, że lepiej zainwestować parę groszy więcej

i kupić w pasmanterii porządny, drewniany tamborek z metalową śrubą zamiast plastikowej zabawki dla dzieci. I cóż, bierzemy kawałek płótna, najlepiej ze starej poszewki lub podartego prześcieradła, i naciągamy na tamborek. Musi być napięte jak bębenek. Gdy podczas pracy nieco oklapnie, trzeba je naciągnąć, pociągając we wszystkie strony bez otwierania tamborka, oraz dokręcić śrubkę. Wystające brzegi płótna dobrze jest nieco przyciąć, by nie przeszkadzały w pracy. Każdy haft można po skończeniu wyciąć ostrymi, szpiczastymi nożyczkami i zszyć lub naszyć na co tylko się da. Pamiętajmy, wycinając, o 2-milimetrowym marginesie, by haft się nie popruł. Przyszywając go na inne podłoże, podszywamy margines pod haft lub naszywamy na niego np. ozdobny sznureczek lub koraliki. Można też haft przykleić. Jest do kupienia specjalny klej do tkanin. Czym haftujemy? Igłą i nitką. Nie jest to takie oczywiste, bo można haftować nićmi złotymi, srebrnymi, fluorescencyjnymi, bajorkiem, jedwabiem, muliną, kordonkiem, przeźroczystą nicią elastyczną, a nawet ludzkimi włosami! A co haftujemy? Na początek proponuję nie uczyć się żadnych ściegów, nie kopiować gotowych obrazków. Akwarelą, temperą lub akrylem namalujmy jakiś prosty element, np. ptaszka, serce lub kwiatek. Dobrze jest wzór pokolorować farbami, by przebijające między haftem fragmenty płótna pięknie się z nim komponowały. Następnie robimy remanent w koszyczku z przyborami do szycia. Sprawdzamy, co by się jeszcze przydało. Powinniśmy mieć igłę cienką i grubą. Jeżeli mamy jakieś koraliki i planujemy je przyszyć, dobrze jest zaopatrzyć się w igłę do ich nawlekania. I to wszystko! Możemy zaczynać! Nie musimy pokrywać haftem całej powierzchni. To może być wręcz kolorowy obrazek, odrobinę wzbogacony o haftowane elementy. Dzieło całkowicie abstrakcyjne jest jak najbardziej na miejscu. Machamy igłą w dowolnym kierunku, nićmi o dowolnych, ale kontrolowanych przez nas kolorach. Pamiętajmy, że nić muliny jest splotem 4 nitek. Bardzo prosto się je rozdziela i już mamy przynajmniej 3–4 grubości nici tego samego koloru. Kordonek rozdzielić jest trudno i w hafcie nie prezentuje się zbyt ciekawie, ale jak najbardziej możemy go użyć. Dobrze spiszą się zwykłe nici do szycia. No i oczywiście moje ukochane nici jedwabne, które dziś można kupić bez problemu. Jeśli coś w naszym hafcie nam się nie podoba, nie prujmy go, szkoda czasu! Błąd można zahaftować, zamalować lub zaszyć kolorowym ścinkiem materiału. Nasze dzieło może mieć kształt tamborka, ale może też być kwadratem lub prostokątem, który po zdjęciu z tamborka włożymy w ramkę oraz dobrane kolorystycznie passe-partout. A co z haftem krzyżykowym? Miłośnikami tej techniki są osoby lubiące porządek, układanie puzzli oraz liczenie. Jest mnóstwo czasopism poświęconych tej technice,

z gotowymi wzorami i opisami. Są także opisy haftu białego oraz mereżki i gipiury. Tych technik proponuję spróbować w momencie, gdy już poczujemy, że haft to jest to, co nam w duszy gra, gdy przestaną nam się plątać nici i gdy nie będziemy już mieli ochoty na prucie naszych prac!